Leef Sjansemaekers en Sjansemaekerinnekes,
Waat kènne wae mèt z’n alle weer truuk kieke op ‘nne ónvergaetelijke vastelaovendj. Vanaaf ’t iërste moment toet ’t allerlètste oor is ’t niks as fiëst en sjoean momente gewaesj. Ich bèn d’r biezunjer gruets op, det ich dit jaor as Prins väörop mocht gaon in ós leef klein aardig dörpke. Ich wil ederein, dae op waat väör meneer den ouch aan deze sjoeane tied bie haet gedrage, van herte bedanke. Gae maaktj de vastelaovendj zoea sjoean as det d’r is. En waat ich van teväöre al wisj, kèn ich nogmaals beame:
Hie redde wae ‘t waal!
Prins Stan III